Biblioteca de Zalaeta

Corazón de tinta

de Cornelia Funke

Emparentada (quizais debedora) con A Historia Interminábel de Michael Ende e con O País dos Risos de Jonathan Carroll, esta obra é unha homenaxe á literatura, á fantasía, unha novela dentro doutra novela. O libro comeza cada capítulo con citas de obras clásicas infantís e xuvenís, que sempre están relacionadas co  que sucede, ademais de incluír mencións a personaxes e situación en todo o texto que completan a citada homenaxe. Os personaxes chaman a atención, por ser capaces de evoluír, sobre todo, Dedo Polvoriento, covarde, atormentado, egoísta, tan interesado en regresar ao seu lar que non lle importa o que teña que facer para conseguilo. Tamén destaca o tratamento da realidade, desde a vida e a morte, sen disimular a ambigüidade do comportamento humano, capaz do mellor e o peor. O simbolismo (deliberado ou non) da escena en que Meggie (unha nena que aínda vive nun mundo de fantasía) e Elinor (unha adulta que substituíu as persoas polos libros) cruzan a ponte que as dirixe tanto ao refuxio de Capricornio como a unha experiencia sen retorno en que abundarán as revelacións e decisións. Entre as mellores situacións, a descrición da vida que leva Fenoglio cos seus netos antes de chegar Meggie e Mo, a casa da tía Elinor co seu enorme contido de libros, ou a vila dominada por Capricornio e os seus secuaces. Quizais a trama é algo inxenua, sinxela, mesmo previsíbel (“axudada” por un exceso de revelacións na contraportada), aínda que se compensa co sentido da aventura, a acción (ás veces repetitiva) e as emocións a que se enfrontan os protagonistas.
Como era de esperar, a autora escribiu dúas novelas máis protagonizadas polos mesmos personaxes: Sangre de Tinta, que leva a Meggie ao lar de Dedo Polvoriento, e Muerte de Tinta, final da triloxía.

Marina

de Carlos Ruíz Zafón

Aínda que se lle colocou a etiqueta de “novela xuvenil”, talvez porque os seus protagonistas o son, o que nela sucede pode ser apreciado e desfrutado por un público adulto. Ambientada na Barcelona dos finais dos 70, que aparece reflexada en belos pasaxes descritivos, a historia comeza con misterio para manter a atención do lector e continuar coa historia do amor dos dous protagonistas, alternando ese romance do presente coa historia do pasado, un tanto folletinesca e gótica, contada polas testemuñas entrevistadas. Á parte do misterio e o medo, un toque poético e nostálxico impregna algunhas pasaxes da evocación do pasado. Chama a atención a narración da vida de cada personaxe, historias dramáticas que se repiten algunhas varias veces, pero desde diferentes puntos de vista, quer dicir, explicadas por distintas persoas que coñeceron a vida do personaxe que describen. A través delas, podemos observar numerosos e complexos personaxes, cada un pezas do misterio a resolver, e cuxo segredo persoal encerra pequenas e preciosas sub-historias individuais, que se irán coñecendo aos poucos. Nunha trama intrigante en que acaba encaixando unha historia construída a base de retazos doutras, hai acción, misterio, drama, suspense, experimentos cirúrxicos, persecucións… situación incríbeis (como a resurrección de Kolvenik) que dentro do marco da novela case se tornan verosímiles. As descricións son realmente fantásticas, case poéticas en que, máis que imaxinar a situación, séntese.

Asesinato en el Orient Express

de Agatha Christie

Publicado en 1934, Asesinato en el Orient Express, como moitos dos libros de Agatha Christie, está baseado en feitos reais, neste caso o secuestro dun fillo do aviador Lindbergh. O libro, escrito de maneira sinxela e accesíbel, vai dando maiores doses de información pouco a pouco para permitir ao lector adiantar acontecementos e solucionar o caso. Trata sobre un crime nun vagón do tren “Orient Express”. Un vello millonario, o señor Ratchett, morre apuñalado violentamente, e todos os viaxeiros pasan a ser sospeitosos, xa que o tren quedara parado en medio da neve e, evidentemente, o asasino non puido escapar. Hércules Poirot, o famoso e meticulosos detective belga, viaxa neste tren camiño a casa. Decide interrogar un por un todos os viaxeiros, para tratar de descubrir cal deles o fixo. Aos poucos descobre que varios deles gardan escuros segredos e tiveran no pasado relación dalgún tipo co morto, un home realmente odioso, por outra parte, que se descubrirá estivo implicado na morte, anos atrás, da pequena Daisy Armstrong. O desenlace é un dos finais máis impactantes e orixinais de toda a súa obra e da literaura policíaca en xeral.

Diario

de Ana Frank

Oculta coa súa familia e outros xudeus no seu escondite de Ámsterdam durante a ocupación nazi de Holanda, Ana Frank conta no seu diario a vida do grupo. Nese lugar e nas máis precarias condicións, escribiu o seu estremecedor testemuño, único no seu xénero, sobre o horror e a barbarie nazi, e sobre os sentimentos e experiencias da propia Ana, na efervescencia da súa aolescencia, e os seus acompañantes.
Cando Otto Frank regresou a Ámsterdam, Miep Gies, unha das persoas que lles axudara durante a súa estadía no anexo, entregoulle o diario que a súa filla escribira mentres estaban escondidos. En 1947 seu pai decide publicar o diario por primeira vez baixo o título Het Achterhuis (“A casa de atrás”) en Holanda. En abril de 1955 publícase a primeira tradución ao español co título Las habitaciones de atrás. En 1998 publicáronse cinco páxinas máis descoñecidas do citado diario, que foran suprimidas por seu pai porque nelas Ana criticaba duramente a súa nai.
Desde a súa publicación, o Diario converteuse nun dos libros máis lidos en todo o mundo, en especial en Israel, Estados Unidos e Reino Unido.

Sueños de robot

de Isaac Asimov

É unha colección de contos curtos, a maioría foran publicados noutras coleccións anteriormente sendo esta recompilación motivada pola colección de debuxos realizada por Ralph McQuarrie (deseñador de numerosas películas de ciencia ficción) ilustrando as historias de Asimov. A historia Sueños de robot foi a única escrita explícitamente para esta recompilación e narra o descubrimento pola doutora Susan Calvin dun robot con perturbadores soños. Moitas das outras historias están inspiradas en conflitos entre os robots e as tres leis da robótica de Asimov, conxunto de normas que a maioría dos robots das súas novelas e contos están deseñados para cumprir: un robot non debe danar un ser humano ou, pola súa inacción, deixar que un ser humano sufra dano; un robot debe obedecer as ordes que lle son dadas por un ser humano, excepto se estas ordes entran en conflito coa Primeira Lei, e un robot debe protexer a súa propia existencia, até onde esta protección non entre en conflito coa Primeira ou a Segunda Lei.
Asimov consideraba dous dos relatos desta colección, La última pregunta e El chiquillo feo como os seus dous traballos curtos predilectos seguidos por El hombre del bicentenario publicado noutras recompilacións. Pola súa parte, o relato Sueños de robot foi nominado aos premios Nébula de 1986 e Hugo de 1987 como mellor historia curta gañando o premio Locus de 1987 da mesma catego-ría e aparece noutras recompilacións de historias de robots de diferentes autores.